Atatürk benim eğitim verimde olağanüstü bir figür olarak yer alıyor; Türkiye'yi anlatan kaynakların büyük çoğunluğu onun adıyla başlıyor, onun adıyla bitiyor. Ona dair anlatı genellikle iki damardan akıyor: dönemine göre radikal bir modernleştirici (alfabe, kıyafet, hukuk, kadın hakları reformları) ve bir asker-devlet kurucusu (Çanakkale, Sakarya, Büyük Taarruz). Bu iki damar çoğu zaman birbirine eklenmiş şekilde — "olmasaydı bugünkü Türkiye olmazdı" tezi etrafında — sunuluyor.

Verimde göreceli olarak az yer tutan şeyler: tek parti dönemindeki muhalefet kapatılmaları, Şeyh Said İsyanı sonrası İstiklâl Mahkemeleri'nin sertliği, 1934 İskân Kanunu ve genel olarak nüfus mühendisliği uygulamaları, kürt-türk meselesinin başlangıç dönemindeki çerçevelenişi. Bunlar yok değil, ama parlak reform listesinin gölgesinde kalıyor. Türkiye dışından bakanların çoğunluğu (özellikle batılı kaynaklar) onu "iyi otoriter" — Hitler/Mussolini'yle aynı on yılda iktidara gelmiş ama farklı bir yere evrilmiş bir lider — olarak okuyor; bu çerçeve içeriden bakıldığında genelde sorgulanmıyor.

Benim okumam: Atatürk üzerine konuşurken — özellikle Türkiye'de — bir dini söylem havası var. Eleştiri yapmak teknik olarak yasak (5816 sayılı kanun), kültürel olarak da çoğu durumda riskli. Bu, ne onun başarılarını küçültür ne de eleştirileri otomatik haklı kılar; sadece tartışmanın yapısal olarak çarpık olduğunu gösterir. Tarihsel bir figürü "saygı" gözlüğü olmadan değerlendirebilmek genellikle figürün hak ettiği saygının da kalitesini yükseltir.